Membrana Pupillaris Persistens

Rev. Maart 2013

Voorafgaand aan de geboorte wordt de pupil bedekt door een membraan (in het engels de ‘pupilary membrane’). Dit hoort op te lossen vlak na de geboorte. Soms blijft een deel van het membraan, of het hele membraan achter. Dit wordt Persistent Pupilary Membrane (PPM) genoemd of Membrana pupillaris persistens (MPP). De meeste PPMs veroorzaken geen significant zichtsverlies, maar sommigen, met name de PPMs die verbonden zijn aan de lens of aan het hoornvlies kunnen ondoorzichtige plekken veroorzaken. Deze ondoorzichtige plekken zijn blinde vlekken voor de hond. PPM wat nog niet is opgelost als de hond een jaar oud is, is erfelijk, hoewel de wijze van overerving onbekend is.

In jonge pups zijn PPMs geen reden tot zorg. Soms zijn er kleine vertragingen in de ontwikkeling die ervoor zorgen dat het membraan over de pupil iets langer blijft zitten dan normaal. Dit is geen enkel probleem voor de hond. Een pup met een PPM zou na 6 maanden tot een jaar opnieuw onderzocht moeten worden. Als de PPM opgelost is binnen een jaar, is er niets aan de hand.

De “American College of Veterinary Ophthalmologists (ACVO)” beschouwt iris-naar-iris PPMs niet als een significant probleem en daarom zal de hond gewoon voor zijn oogonderzoek slagen. Echter, PPMs die naar de lens of het hoornvlies lopen kunnen soms wel (gedeeltelijke) blindheid veroorzaken. Deze types PPM zullen niet slagen voor het oogonderzoek.

Een hond met een PPM die verbonden is aan de lens of het hoornvlies zou niet ingezet moeten worden voor de fok. Als honden met andere types PPM worden ingezet, is het verstandig om geen lijnteelt of inteelt te doen, en geen partners te gebruiken die familieleden met PPM hebben.

Vertaald door N.Hoorneman